چهارشنبه ٢٦ مهر ١٣٩٦
صفحه اصلی|ايران|زبان و ادبيات فارسی|سوالات متداول|تماس با ما|پيوندها|نقشه سايت
منو اصلی
اخبار > نشست بزرگداشت روز فردوسی و پاسداشت زبان فارسی در گروه فارسی دانشگاه مطالعات زبان های خارجی پکن برگزار شد


  چاپ        ارسال به دوست

نشست بزرگداشت روز فردوسی و پاسداشت زبان فارسی در گروه فارسی دانشگاه مطالعات زبان های خارجی پکن برگزار شد

 

 

به مناسبت بیست و پنجم اردیبهشت ماه ،روز بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی و پاسداشت زبان فارسی، نشستی علمی در گروه زبان فارسی دانشگاه مطالعات زبان های خارجی پکن با حضور محمد رسول الماسیه رایزن فرهنگی سفارت جمهوری اسلامی ایران

برگزار  گردید.

در این نشست ابتدا خانم وانگ یی رئیس گروه زبان فارسی به رایزن فرهنگی خوشامد گفت و توضیحاتی در باره برنامه تدارک دیده شده ارائه نمود.

اولین سخنران  نشست رایزن فرهنگی ایران در چین بود  .او در طلیعه سخن ابراز خرسندی نمود که   امسال روز پاسداشت زبان فارسی  در جمع  اساتید و دانشجویان محترم گروه زبان فارسی دانشگاه گرامی داشته می شود.او از گروه زبان فارسی تشکر کرد  که این موقعیت را فراهم کرده اند که در جمع اساتید و دانشجویان زبان فارسی و در اطاق ایران ،برنامه روز فردوسی و روز  پاسداشت زبان فارسی  برگزار گردد.

رایزن فرهنگی دو مناسبت دیگر را نیز به حاضران تبریک گفت:

اول اینکه در این روزها چین مشغول برگزاری یک اجلاس افتخار آمیز در سطح عالی است و میزبان  سران و مقامات عالیرتبه کشورهای مسیر جاده ابریشم می باشد.این موفقیت را به شما عزیزان تبریک عرض می کنم.

دوم اینکه سال گذشته و امسال روسای  دانشگاه شما به ایران سفر کرد ند و در سفر اخیر که ماه گذشته انجام شد موافقت نامه ای با بنیاد سعدی  امضا شد که این نشانگر افق روشن همکاریهای بیشتر دانشگاه مطالعات زبان های خارجی پکن با ایران می باشد.

رایزن فرهنگی در ادامه سخن به ابتکار شورای عالی انقلاب فرهنگی ایران در سال گذشته اشاره کرد که بهترین روز برای نامگذاری بعنوان "روز پاسداشت زبان فارسی"راروز بزرگداشت فردوسی تشخیص داد و تعیین نمود.واقعا  هیچ روزی بهتر از روز فردوسی نمی توانست بعنوان روز پاسداشت زبان فارسی نامگذاری شود.

رایزن فرهنگی در  باره بقای زبان فارسی پس از ظهور اسلام گفت:وقتی که دین اسلام ظهور کرد و مردم مناطق مختلف  جهان اسلام را پذیرفتند ایران نیز با اغوش باز اسلام را پذیرفت.مناطقی که تحت تصرف مسلمانان قرار می گرفتند تحت تاثیر زبان عربی نیز قرار می گرفتند و کشورهای  زیادی زبان خود را کنار گذاشتند و زبان عربی را پذیرفتند.اما زبان فارسی با گسترش اسلام، باقی ماند و نشان داد ظرفیت آن را دارد که به زبان گسترش اسلام تبدیل شود.لذا قرون متمادی ،زبان فارسی زبان رسمی در دربارهای عثمانی و پادشاهان هند بود.اصلا در یک مقطع کانون شعر فارسی از ایران به هند منتقل شد و در تاریخ ادبیات فارسی با دوره ای مواجه هستیم که به "سبک هندی"مشهور است.یعنی شعرای فارسی گوی در هند بودند که خلاقیت به خرج داده سبک جدید شعر در زبان فارسی ایجاد کرده بودند.

 رایزن فرهنگی در بخش دیگری از صحبت های خود، یکی از عوامل مهم  ماندگاری زبان فارسی را شخصیت فرزانه و فرهیخته فردوسی دانست.او افزود :اخیرا در فضای مجازی خوانده ام که از یکی از اندیشمندان بزرگ مصر سوال شده  چگونه شد که مصر با پذیرش اسلام زبان خود را  کنار گذاشت و عرب زبان شد اما ایران اسلام را پذیرفت ولی زبان خود را حفظ کرد و شکوفایی زبان فارسی اصلا بعد از پذیرش اسلام اتفاق افتاده است.آن اندیشمند عرب جواب داده  مهمترین علت آن بود که ایران "فردوسی" داشت اما مصر فردوسی نداشت.

رایزن فرهنگی گفت  فردوسی نیز بر عظمت کار خود اگاه است و می گوید:

  پی افکندم از نظم کاخی بلند                   که از باد و باران نیابد گزند

چو این نامور نامه آید به بن                     شود روی گیتی ز من پر سخن

نمیرم از این پس که من زنده ام                 که تخم سخن را پراگنده ام

هر آنکس که دارد هش و رای و دین           پس از مرگ بر من کند آفرین

 

رایزن فرهنگی در ادامه به شرایط خاص زمان حیات فردوسی اشاره کرد که حاکمان  سامانی در شرق ایران ، از مرکز خلافت دور بودند و به حفظ هویت زبانی و فرهنگی ایران اهمیت می دادند و حفظ فرهنگ و زبان را در تعارض با آموزه های اسلامی نمی دیدند.لذا در آن زمان  فرصت مناسبی فراهم شد  که نابغه ای مانند فردوسی استعدادش را بروز دهد و کار بزرگش را به انجام رساند.

رایزن فرهنگی بعضی داستانهای معروف در باره زندگی فردوسی و هجو نامه ای که به او نسبت داده شده و بعضا می توانند واقعیت نداشته باشند را برای حاضران بیان کرد.

رایزن فرهنگی در باره به رسمیت شناخته شدن زبان فارسی بعنوان یکی از زبان های کلاسیک جهان در نشست ادبی سال 1872 برلین و هم چنین در باره علاقه در بارهای چین به زبان فارسی که در سفر نامه ابن بطوطه و بازدیدش از شهر هانجو منعکس شده توضیحاتی ارائه کرد.

رایزن فرهنگی در بخش دیگری از سخنانش از محور قرار گرفتن  شاهنامه   برای شکوفایی انواع هنرها در ایران سخن گفت.او با معرفی دو هنر "نقالی" و "ورزش زورخانه"که سرگرمی های عمومی و ورزش همگانی مردمی محسوب می شدند، نقش شاهنامه در این دو مقوله را توضیح داد.

او در باره هنر نقالی گفت یکی از تفریحات مردم مردم در دوران های گذشته این بود که در جایی دور هم جمع شوند و فردی که سخنور است و قشنگ صحبت می کند برای انها داستان نقل کند.در یکی دو قرن اخیر یکی از جاهایی که مردم تجمع داشتند قهوه خانه ها بودند.جایی که چای و قهوه سرو می شد.در چنین اماکنی افرادی بودند که در گوشه ای  می ایستادند و با بیان داستان های شیرین سر مردم را گرم می کردند.یکی از بخش های مهم این داستان ها ،شاهنامه و داستان های فردوسی بود.شاهنامه خوانی و نقالی به بخش مهمی از سرگرمی مردم ایران تبدیل شده بود.نقالی گاهی در کوچه و خیابان انجام می شد و یک فرد در حالیکه نقاشی بزرگی از  داستانهای شاهنامه بر دیواری آویزان می کرد مردم دور او جمع می شدند تا او آن داستان را به زیبایی برایشان بیان کند.این هنر از سوی سازمان ملی یونسکو بعنوان اثر ناملموس به رسمیت شناخته شده است .این هنر مردمی و فراگیر ،امروزه در حال افول است و صرفا در جایگاه های خاص  اجرا می شود.

رایزن فرهنگی در باره ورزش مردمی زورخانه گفت یکی از مردمی ترین ورزشهای تاریخ ایران زورخانه بوده است."کلمه زورخانه"کلمه روشن و  رسایی است.خانه زور و قدرت.در هر بازاری در کنار مسجد و حمام ،یک زورخانه نیز وجود داشت.مردمی که اهل ورزش بودند وقتی  کارشان تعطیل می شد و  می خواستند به خانه هایشان بروند، یک ساعتی در زورخانه به ورزش دسته جمعی می پرداختند.ورزش زورخانه از جوانب مختلف بیانگر فرهنگ خاص ایرانی است.از جهت معماری ساختمان  گنبدی شکل ، درب ورودی کوتاه برای ابراز فروتنی ،سطح پایین تر محل ورزش از جایگاه تماشاچیان و مرشد...سبک ورزش ها مانند سنگ و میل و کباده و تخته شنو و ... که هر کدام نمایش یک سلاح جنگی یا یک توانمندی جنگی بودند و یک تبحر رزمی را تقویت می کردند...یکی از  مهمترین ویژگی های  زورخانه این بود که این ورزش با موسیقی و آواز همراه بود."مرشد" بخش مهمی از فعالیت  زورخانه بود.ورزشکاران با صدای ضرب مرشد حرکاتشان را انجام می دادند.مرشد ها از دو بخش اشعار استفاده می کردند.اشعار حماسی و اشعار عرفانی.بخش اشعار حماسی عموما از شاهنامه فردوسی بود.اشعار عرفانی را از حافظ و یاسایر شعرا انتخاب می کردند.لذا حفظ کردن اشعار شاهنامه برای مرشد زورخانه یک ضرورت بود.(ویدیو هایی از نقالی و ورزش باستانی برای حضار نمایش داده شد)

در ادامه این نشست خانم دکتر مو هونگ یان سخنرانی خود را  با عنوان "فردوسی و شاهنامه"ایراد کرد و نسخه های مهم شاهنامه را با پاور پوینت معرفی نمود.خانم دکتر یو گویلی دیگر استاد زبان فارسی ان دانشگاه سخنرانی خود را به معرفی دو چهره معاصر ایران اقایان دکتر عربعلی شروه و دکتر ستوده اختصاص داد که بیشترین نقش را در آموزش شاهنامه و اشعار فردوسی   به ایشان داشته اند.او ادیبان معاصر ایران را نوادگان فردوسی خواند که برای حفظ و باروری زبان فارسی با تمام وجود تلاش می کنند.او گفت هنگام درگذشت اقای دکتر شروه در ایران بودم و در مراسم تشییع جنازه ایشان حضور داشتم.برای جمعیت انبوه حاضر در مجلس سخنرانی کردم و اشعاری که از استاد آموخته بودم خواندم و حضار گریه می کردند.

این نشست  با اجرای  چند شعر و اجرای "داستان هفت خوان رستم" توسط دانشجویان رشته زبان فارسی به پایان رسید.

 

 

 

 


١٣:٣٤ - 1396/02/26    /    شماره : ٦٧٨٠٤٨    /    تعداد نمایش : ٢٢٧


نظرات بینندگان
این خبر فاقد نظر می باشد
نظر شما
نام :
ایمیل : 
*نظرات :
متن تصویر:
 

خروج




آمار بازدید
 بازدید این صفحه : 236073 | بازدید امروز : 36 | کل بازدید : 687501 | بازدیدکنندگان آنلاين : 5 | زمان بازدید : 2.4687